Pięć dyscyplin ORGANIZACJI UCZĄCEJ SIĘ

Pięć dyscyplin ORGANIZACJI UCZĄCEJ SIĘ Petera Senge,:
1. Dyscyplina: MYŚLENIE SYSTEMOWE – jest intelektualną podstawą organizacji uczącej się. Myślenie systemowe uwzględnia skomplikowany stan powiązań istniejących w rzeczywistości i wykracza poza perspektywę poznawczą jednostki i grupy. Świat organizacji, rynek, konsumenci tworzą skomplikowaną i niezwykle złożoną rzeczywistość, której związki przyczynowo – skutkowe są ukryte i niedostępne intelektualnemu oglądowi. Zwykle skupiamy się na materialnych składnikach sytuacji i zapominamy o relacji istniejącej między tymi elementami. Aby dostrzegać te relacje, potrzebne jest właśnie myślenie systemowe, posiadające bogatą tradycję i zawierające wiele różnych metod, zasad, narzędzi umożliwiających nam odkrywanie powiązań istniejących między elementami całości.
2. Dyscyplina: MISTRZOSTWO OSOBISTE – każdy z nas ma osobistą wizję tego, co jest dla nas szczególnie ważne, choć często jest to nieuświadomione. Dojrzałość to pełne uświadomienie sobie indywidualnej wizji, sprecyzowanie celu działania i gotowości dążenia do tego celu. Uczenie w tym obszarze jest zatem nadążaniem za zmianami z jednoczesnym modyfikowaniem oczekiwań. Jest to duchowa podstawa organizacyjnego i indywidualnego uczenia się.
3. Dyscyplina: MODELE MYŚLOWE (MAPY MYŚLOWE) – są reprezentacją rzeczywistości, stosowaną przez nas dla jej zrozumienia. Zawierają zbiór przekonań, dotyczących tego jak świat się zachowuje i jakie jest w nim nasze miejsce. Jest to podstawowa struktura poznania stosowana przez nas w życiu. Terminu „mapa” używamy, gdy opisujemy zjawisko natomiast w przypadku konkretnej organizacji lub problemu do rozwiązania lepszym określeniem jest „model myślowy”. Z całą pewnością zarządzanie jest poruszaniem się po mapie, a nie po terenie. Ważną rzeczą jest uwspólnienie mapy, po której poruszają wszyscy członkowie organizacji i wyposażenie wszystkich w kompas, który pomoże uczestnikom określić strony świata – organizacyjne punkty odniesienia.
4. Dyscyplina: WSPÓLNA WIZJA – pozwala na odkrywanie i ujawnianie modeli myślowych przez uczestników. Zbiorowa dyskusja nie tylko przyczynia się do lepszego zrozumienia indywidualnych wizji, ale także dostarcza szerszego społecznego i organizacyjnego kontekstu do ich zrozumienia i interpretacji w kategoriach organizacji. Tak się rodzi zespołowy sens działania oraz indywidualna akceptacja zbiorowego celu działania.
5. Dyscyplina: ZESPOŁOWE UCZENIE SIĘ – największe społeczne rezerwy we współczesnych organizacjach tkwią w zespołowym działaniu. Zespołowe uczenie się to praca uczestników w grupie, wykorzystywana zwykle w rozwiązywaniu problemów i podejmowaniu decyzji. Większość organizacyjnych problemów wymaga wielu punktów widzenia, stanowisk i informacji dla ich rozwiązania. Zespoły rozwiązując problemy i podejmując decyzje wykonują określone zadanie oraz uczestniczą w procesie uczenia się. Zespołowe uczenie jest drogą do ujawniania indywidualnych wizji i czynienia ich składnikami organizacyjnej rzeczywistości, wykorzystaniem różnych indywidualnych stylów działania, temperamentów i sposobów uczenia się. Refleksja jest źródłem i treścią uczenia się. Zespołowe uczenie się jest więc mechanizmem wykształcenia i promocji organizacyjnej inteligencji, w którym indywidualna wiedza uczestników jest zbiorowym komponentem pojmowania i interpretacji organizacyjnej rzeczywistości.

Related posts:

1. Koncepcja organizacji uczącej się Według P.Senge organizacją uczącą się jest „grupa ludzi wyjątkowo ze sobą zgranych – ufających sobie, wzmacniających nawzajem swoje silne strony...