Style kierowania w firmie

Kierowanie jest to proces planowania, organizowania, przewodzenia i kontrolowania pracy członków (pracowników) organizacji (firmy) oraz wykorzystywania wszelkich dostępnych zasobów firmy do osiągnięcia jej celów.

 

Stylem kierowania określić można specyficzne techniki, czyli zestawy bodźców, dzięki którym przełożony może oddziaływać na pracowników.


Kierownik może stosować jednocześnie kilka technik kierowania w zależności od sytuacji i celów jakie ma zamiar osiągnąć.

 

Czytaj dalej Style kierowania w firmie

Organizacja czasu

Wiele osób narzeka na chroniczny brak czas. Największy problem z tym mają osoby, które pracują zawodowo i jednocześnie mają małe dzieci oraz partnera. Ilość obowiązków w gospodarstwie domowym jest naprawdę duża, a do tego pozostają jeszcze ważne sprawy do załatwienia w urzędach czy sklepach.

Czytaj dalej Organizacja czasu

Pięć dyscyplin ORGANIZACJI UCZĄCEJ SIĘ

Pięć dyscyplin ORGANIZACJI UCZĄCEJ SIĘ Petera Senge,:
1. Dyscyplina: MYŚLENIE SYSTEMOWE – jest intelektualną podstawą organizacji uczącej się. Myślenie systemowe uwzględnia skomplikowany stan powiązań istniejących w rzeczywistości i wykracza poza perspektywę poznawczą jednostki i grupy. Świat organizacji, rynek, konsumenci tworzą skomplikowaną i niezwykle złożoną rzeczywistość, której związki przyczynowo – skutkowe są ukryte i niedostępne intelektualnemu oglądowi. Zwykle skupiamy się na materialnych składnikach sytuacji i zapominamy o relacji istniejącej między tymi elementami. Aby dostrzegać te relacje, potrzebne jest właśnie myślenie systemowe, posiadające bogatą tradycję i zawierające wiele różnych metod, zasad, narzędzi umożliwiających nam odkrywanie powiązań istniejących między elementami całości.
2. Dyscyplina: MISTRZOSTWO OSOBISTE – każdy z nas ma osobistą wizję tego, co jest dla nas szczególnie ważne, choć często jest to nieuświadomione. Dojrzałość to pełne uświadomienie sobie indywidualnej wizji, sprecyzowanie celu działania i gotowości dążenia do tego celu. Uczenie w tym obszarze jest zatem nadążaniem za zmianami z jednoczesnym modyfikowaniem oczekiwań. Jest to duchowa podstawa organizacyjnego i indywidualnego uczenia się.
3. Dyscyplina: MODELE MYŚLOWE (MAPY MYŚLOWE) – są reprezentacją rzeczywistości, stosowaną przez nas dla jej zrozumienia. Zawierają zbiór przekonań, dotyczących tego jak świat się zachowuje i jakie jest w nim nasze miejsce. Jest to podstawowa struktura poznania stosowana przez nas w życiu. Terminu „mapa” używamy, gdy opisujemy zjawisko natomiast w przypadku konkretnej organizacji lub problemu do rozwiązania lepszym określeniem jest „model myślowy”. Z całą pewnością zarządzanie jest poruszaniem się po mapie, a nie po terenie. Ważną rzeczą jest uwspólnienie mapy, po której poruszają wszyscy członkowie organizacji i wyposażenie wszystkich w kompas, który pomoże uczestnikom określić strony świata – organizacyjne punkty odniesienia.
4. Dyscyplina: WSPÓLNA WIZJA – pozwala na odkrywanie i ujawnianie modeli myślowych przez uczestników. Zbiorowa dyskusja nie tylko przyczynia się do lepszego zrozumienia indywidualnych wizji, ale także dostarcza szerszego społecznego i organizacyjnego kontekstu do ich zrozumienia i interpretacji w kategoriach organizacji. Tak się rodzi zespołowy sens działania oraz indywidualna akceptacja zbiorowego celu działania.
5. Dyscyplina: ZESPOŁOWE UCZENIE SIĘ – największe społeczne rezerwy we współczesnych organizacjach tkwią w zespołowym działaniu. Zespołowe uczenie się to praca uczestników w grupie, wykorzystywana zwykle w rozwiązywaniu problemów i podejmowaniu decyzji. Większość organizacyjnych problemów wymaga wielu punktów widzenia, stanowisk i informacji dla ich rozwiązania. Zespoły rozwiązując problemy i podejmując decyzje wykonują określone zadanie oraz uczestniczą w procesie uczenia się. Zespołowe uczenie jest drogą do ujawniania indywidualnych wizji i czynienia ich składnikami organizacyjnej rzeczywistości, wykorzystaniem różnych indywidualnych stylów działania, temperamentów i sposobów uczenia się. Refleksja jest źródłem i treścią uczenia się. Zespołowe uczenie się jest więc mechanizmem wykształcenia i promocji organizacyjnej inteligencji, w którym indywidualna wiedza uczestników jest zbiorowym komponentem pojmowania i interpretacji organizacyjnej rzeczywistości.